دوست دارم یه عالمه       بی وفایی کنی وفایت می کنند   باوفاباشی خیانت می کنند   مهربانی گرچه آیینه خوشیست   مهربان باشی رهایت می کنند       گل زیبا تقدیم به توکه تبدیل به لحظه لحظه زندگی ام شدی...     چشمهاتو ببند
نوشته شده در  چهارشنبه هفتم فروردین 1387ساعت 11:49 قبل از ظهر توسط صادق

در تنهايي هايم تنها نيستم چون تو هستي ، جاي تو در پريشاني هاي خيالم  خالي نيست هرجا و هر لحظه با تو و دست در دست تو به  بي نهايت آروزهايم  پرواز مي كنم. اي عزيز دوست داشتني       فرياد چه مي شد عاشقي آزاد مي شد                                 صدا در سينه ام فرياد مي شد چه مي شد روز هاي خوش به تكرار                             مي آمد ، تا كه دلها شاد مي شد سكوت شب چه شيرين است اي دل                        چه مي شد ماه من « فرهاد » مي شد چه مي شد گر كه ماهي هم به صحرا                                 مي آمد تا زغم  آزاد مي شد نمي دانم چه مي شد گر نبودي                                   يقين آرامشم بر باد مي شد   ای ستاره ! اي ستاره که از جهان دور چشمتان به چشم بي فروغ ماست نامي از زمين و از بشر شنيده ايد درميان آبي زلال آسمان موج دود و خون و آتشي نديده ايد اين غبار محنتي که در دل فضاست اين ديار وحشتي که در فضا رهاست اين سراي ظلمتي که آشيان ماست در پي تباهي شماست گوشتان اگر به ناله من آشناست از سفينه اي که مي رود به سوي ماه از مسافري که ميرسد ز گرد راه از زمين فتنه گر حذر کنيد پاي اين بشر اگر به آسمان رسد روزگارتان چو روزگار ما سياست اي ستاره اي که پيش ديده مني باورت نميشود که در زمين هرکجا به هر که ميرسي خنجري ميان پشت خود نهفته است پشت هر شکوفه تبسمي خار جانگزاي حيله اي شکفته است آنکه با تو ميزند صلاي مهر جز به فکر غارت دل تو نيست گر چراغ روشني به راه تست چشم گرگ جاودان گرسنه اي است اي ستاره ما سلام مان بهانه است عشقمان دروغ جاودانه است در زمين زبان حق بريده اند حق زبان تازيانه است وانکه با تو صادقانه درد دل کند هاي هاي گريه شبانه است اي ستاره بورت نمي شود درميان باغ بي ترانه زمين ساقه هاي سبز آشتي شکسته است لاله هاي سرخ دوستي فسرده است غنچه هاي نورس اميد لب به خنده وانکرده مرده است پرچم بلند سرو راستي سر به خک غم سپرده است اي ستاره باورت نميشود آن سپيده دم که با صفا و ناز در فضاي بي کرانه مي دميد ديگر از زمين رميده است اين سپيده ها سپيده نيست رنگ چهره زمين پريده است آن شقايق شفق که ميشکفت عصر ها ميان موج نور دامن از زمين کشيده است سرخي و کبودي افق قلب مردم به خک و خون تپيده است دود و آتش به آسمان رسيده است ابرهاي روشني که چون حرير بستر عروس ماه بود پنبه هاي داغ هاي کهنه است اي ستاره اي ستاره غريب از بشر مگوي و از زمين مپرس زير نعره گلوله هاي آتشين از صفاي گونه هاي آتشين مپرس زير سيلي شکنجه هاي دردنک از زوال چهره هاي نازنين مپرس پيش چشم کودکان بي پناه از نگاه مادران شرمگين مپرس در جهنمي که از جهان جداست در جهنمي که پيش ديده خداست از لهيب کوره ها و کوه نعش ها از غريو زنده ها ميان شعله ها بيش از اين مپرس بيش از اين مپرس اي ستاره اي ستاره غريب ما اگر ز خاطر خدا نرفته ايم پس چرا به داد ما نميرسد ما صداي گريه مان به آسمان رسيد از خدا چرا صدا نمیرسد ؟ بگذريم ازين ترانه هاي درد بگذريم ازين فسانه هاي تلخ بگذر از من اي ستاره ، شب گذشت قصه سياه مردم زمين بسته راه خواب ناز تو ميگريزد از فغان سرد من گوش از ترانه بي نياز تو اي که دست من به دامنت نمي رسد اشک من به دامن تو ميچکد با نسيم دلکش سحر چشم خسته تو بسته ميشود بي تو در حصار اين شب سياه عقده هاي گريه شبانه ام بر گلو شکسته ميشود   شب بخیرستاره                                                                                                                            شبی پرسیدمش با بیقراری                           به غیر من کسی رو دوست داری   به چشمانش اشک شد از شرم جاری میان گریه هایش گفت آری
نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم اسفند 1386ساعت 10:29 بعد از ظهر توسط صادق

تقدیم به عشق دورم
تقدیم به توکه همیشه درقلب منی   دوست دارم با تو در عطر گل ها باشم                                         دوست دارم باتو در سکوت شبها باشم دوست دارم باتو لبخند بزنم                                    خيلی دوستت دارم
نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 11:39 بعد از ظهر توسط صادق