غریبه

غریبه

مقدمه:

میخام بگم که دانشگاه یعنی چی؟

امروزه دانشگاه شده جایی برای پودارها به قولی بچه مایه دارها باور کنید دانشگاه براشون

شده یه مکان خوب برای پز دادن وکلاس گذاشتن وخیلی هاشون هستن که چندین ساله که تو

دانشگاه هستن وخودشون هم نمیدونند دارند چی میخونن وکجای کارندواز رشته تحصیلی

خودشون هم خبر ندارند فقط هم دلشون به این خوشه که ما دانشجوئیم وکلی پر ادعا...

خوب بچه مایه دارند دیگه!

باور کنید خیلی ها هستن که حقشونیست که توی این مکان مقدس باشند واونجا رو به گند

بکشند وهرکثافت کاری که دلشون خواست بکنند .

یکی از دوستان خودم که سال ۱۳۸۲رتبه ۱۱۲ تو دانشگاه تهران قبول شد به خاطرمشکل

مالی نتونست بره دانشگاه ورهاش کردالبته خیلی ها هستن که این مشکل رو دارند

اونوقته که.................بگذریم

دانشجويان شهرستاني تا يک قدمی

انصراف از دانشگاه

بسياري از دانشجوهاي شهرستاني که از شهرشان مهاجرت مي‌کنند و به تهران مي‌آيند، افت تحصيلي دارند که علت اصلي آن مشکلات متعددي است که پيش مي‌آيد. مثل مشکلات مالي، خوابگاه، غربت و دلتنگي. اين مشکلات آنقدر درگيرشان مي‌کند که ديگر دل و دماغ درس خواندن ندارند. بارها و بارها تا يک قدمي انصراف دادن مي روند و بر مي‌گردند...

بالاخره نتایج کنکور اعلام شد.حس غریبی داری.همخوشحالی هم نه.

قبول شده ای اما نه درشهر خودت تمام وجودت را تردید فرا گرفته

حال وروز پدر ومادرت هم بهتر از تونیست اما این راهی است که خودت

انتخاب کردی پس بهتر است تا انتهایش بروی...

باید دل از شانه های استوار پدرت بکنی باید از نگاههای مهربان مادرت

دور شوی باید با شهرت خداحافظی کنی وچمدانت را پر کنی از دعای

پدر مادرت وبه سمت تهران راه بیوفتی...

اینجا تهران است!

بالاخره نتايج کنکور اعلام شد. حس غريبي داري. هم خوشحالي و هم نه. قبول شده اي اما نه در شهر خودت. تمام وجودت را ترديد فرا گرفته، حال و روز پدر و مادرت هم بهتر از تو نيست. اما اين راهي است که خودت انتخاب کرده اي پس بايد تا انتها بروي... بايد دل از شانه هاي

اين جا تهران است

براي ثبت نام پدر همراهت مي آيد. قدم به غربت مي گذاري. اين جا تهران است. اينجا هيچ خبري از لبخندهاي آشنا و آن همه سادگي مردم شهرت نيست. اينجا آنقدر شلوغ است که شتر با بارش گم مي شود. تا آن جا که چشم کار مي کند آدم است و ماشين و سر و صدا. با پدرت سوار تاکسي مي شويد تا به دانشگاه برويد اما انگار اين ترافيک و چراغ قرمزها تمامي ندارند و سرانجام...

ديگران هم آمده اند مثل تو با پدر يا مادرشان. کم نيستند کساني که مثل تو غريبه اند. راحت تشخيص داده مي شوند از لهجه شان، از چهره شان، از نگاه هاي نگرانشان. همه در حالتي بين بيم و اميد سرگردانند. معلوم است آنها هم مثل تو تکه اي از دلشان را در شهرشان جا گذاشته اند.

صف ثبت نام هم شلوغ است، مثل خيابان‌ها. انگار اينجا دنياي ديگري است با آدم‌ها و لباس‌ها و زبان و ارزش‌ها و فرهنگ متفاوت. حتي زبانت را نمي فهمند مجبوري کمي مثل آنها شوي و همين نقطه شروع جدايي‌هاست. جدايي از زبان، فرهنگ و شَهرت. بالاخره ثبت نام مي‌کني و تازه اين آغاز راه است...

اتاق يا قوطي کبريت؟

حالا بايد به دنبال خوابگاه بروي... با پدر راه مي‌افتيد. پدرت چمدان سنگينت را حمل مي‌کند اما بار مسئوليتش از آن هم سنگين تر است. از اين سر شهر به آن سر شهر دنبال خوابگاه مي‌گردي، بالاخره پيدا مي شود. ساختمان خوابگاه در مقايسه با خانه خودتان قوطي کبريتي بيش نيست. ممکن است نه از حياط خبري باشد و نه از اتاق‌هاي تميز. اتاقت کوچک است تازه آن هم فقط مال تو نيست اگر خيلي خوش شانس باشي سه نفر ديگر هم با تو سهيم‌اند و اگر خوش شانس نباشي 5 يا 7 نفر ديگر از اتاق سهم مي برند.

اينجا همه چيز مشترک است: اتاق، حمام، دستشويي، آشپزخانه، يخچال... فقط همين را بدان که هم اتاقي ها اختلاف فرهنگ و سليقه دارند.

دل تنگي روزهاي اول

پدرت که از اسکانت هم آسوده خاطر شد مي‌خواهد برود اما دست و دلش مي لرزد، نگاهش نگران است، دلش راضي نمي‌شود اما چيزي نمي‌گويد تو را به خدا مي‌سپارد و مي‌رود. تازه مي‌فهمي چقدر تنها شده‌اي. يک لحظه تصميم مي‌گيري قيد همه چيز را بزني و به شهر خودت برگردي، خودت را در آغوش مادرت بيندازي و تا ابد از جايت تکان نخوري اما به هدفت که فکر مي‌کني، پشيمان مي‌شوي. بغضي که اين چند روزه گلويت را مي‌فشرد حالا مي‌ترکد... مثل ابر بهار گريه مي‌کني. روزهاي اول سر و کارت با دل است. دلي که مي‌گيرد، دلي که تنگ مي‌شود، دلي که بهانه گير شده، دلي که ضعف مي‌رود براي نگاه مادر و لبخندهاي پدر. دلي که لک مي‌زند براي هواي پاک شهرت، دلي که در نهايت خوش مي‌شود به صداي زنگ تلفن و روزهاي قرمز تقويم و اينکه اينهمه سختي ارزشش را دارد تا تو به آرزوهايت و تحصيل در دانشگاه برسي.

اين حال ابتدا به فکر انتقالي گرفتن مي افتي به هر دري مي زني که اينجا نماني دست به دامان هر کسي مي‌شوي از اساتيد بگير تا مدير گروه و رئيس دانشکده اما بي فايده است. براي انتقالي بايد از هفت خوان رستم عبور کني.

همرنگ هر جماعتي نشو!

به کلاس که مي‌روي سختي درس ها هم به مشکلات اضافه مي‌شود حالا بايد تلاشت را بيشتر کني تا از قافله عقب نماني، بايد زودتر با شرايط کنار بيايي. پس از مدتي تصميم مي‌گيري دستي بجنباني و دوست يا دوستاني پيدا کني اما بايد چهار دانگ حواست را جمع کني چون دوست پيراهن نيست که بتواني مرتب عوضش کني.

به قول حميده که دانشجوي سال آخر زبان و ادبيات انگليسي است در دانشگاه حساس‌ترين کار همان انتخاب دوست است که اگر کوتاهي کني و دوست نابابي به پستت بخورد در کوتاه‌ترين زمان ممکن در منجلاب مي‌افتي و انگشت ندامت گزيدن هم هيچ سودي ندارد. پس بهتر است بي‌گدار به آب نزني و همرنگ هر جماعتي نشوي.

ايمان دانشجوي سال دوم مهندسي شيمي است که از کرمانشاه به تهران آمده. او مي‌گويد: "وقتي براي ادامه تحصيل به تهران آمدم با کوهي از مشکلات روبرو شدم. بعد از دلتنگي براي خانواده و کمبود امکانات در خوابگاه، اختلافات فرهنگي مشکل ساز بود."

ايمان در باره عوض شدن دانشجويان ادامه مي‌دهد: " خيلي از دانشجوهاي شهرستاني بعد از اين که به تهران آمدند زير و رو شدند و ترجيح دادند تيشه به ريشه فرهنگ خودشان بزنند. از زبان و فرهنگ و ارزش‌هاي خود دور شدند و همان چهار سال زندگي در تهران کافي بود که از آن‌ها انسان‌هاي ديگري بسازد که حتي به شهرشان برنگردند."

ايمان در آخر مي گويد:" شهرهاي بزرگ پر از رنگ و فريب و خطرند خيلي وقت‌ها سادگي‌ات کار دستت مي دهد مثل آب خوردن فريب مي‌خوري و وقتي به خودت مي‌آيي مي‌بيني وسط بيراهه اي نه راه پس داري و نه راه پيش."

مهاجرت، افت تحصيلي ومالی وبالاخره انصراف

رضا دانشجوي سال سوم جامعه شناسي مي‌گويد:" بسياري از دانشجوهاي شهرستاني که از شهرشان مهاجرت مي‌کنند و به تهران مي‌آيند، افت تحصيلي دارند که علت اصلي آن مشکلات متعددي است که پيش مي‌آيد. مثل مشکلات مالي، خوابگاه، غربت و دلتنگي. اين مشکلات آنقدر درگيرشان مي‌کند که ديگر دل و دماغ درس خواندن ندارند. بارها و بارها تا يک قدمي انصراف دادن مي روند و بر مي‌گردند."

نمي‌خواهم ته دلت را خالي کنم اما اينجا مشکلات بي شمار است چه مي‌شود کرد بايد کنار بيايي بايد ياد بگيري از کمترين امکانات بيشترين استفاده را کني بايد حواست جمع باشد که دسته گلي به آب ندهي، بايد ياد بگيري چراغ از بهر تاريکي نگه داري و به جاي بريز و بپاش پس انداز کني. بايد به فرهنگ و زبان و ارزش ها و اعتقاداتت پايبند باشي. به قول معروف تا ريشه در آب است، اميد ثمري هست.

مواظب باش ريشه ات از آب در نيايد. از همه اينها که بگذريم اينجا فرصتي است براي اينکه بزرگ شوي تجربه کسب کني و ببيني چند مرده حلاجي. هر بار که دلسرد مي‌شوي به ياد بياور که تو به هدف درس خواندن به اينجا آمده اي پس بايد بماني و با همه اين مشکلات دست و پنجه نرم کني چون از قديم گفته اند هر که را طاووس خواهد، جور هندوستان کشد.

+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم آذر 1387 6:14 بعد از ظهر توسط صادق |